10 Ocak 2013 Perşembe

“Seni Seviyorum” Demek Neden Bu Kadar Zor? (III)



Bir peri masalına girer gibi başlayacaktım ama benim öyle gerçekte yaşanmayacak kadar büyülü bir aşk hikâyem olmadı. Öyle şaşaalı, gösterişli aşklar bir kitabın sayfasında, bir film karesinde ya da bir şarkının meyanında değil de gerçek hayatlarda yaşanıyor olsaydı sanıyorum her birimiz böyle büyük bir aşkı yaşayamadığımız için kendimizde bir sorun arar dururduk.

Bu kez mevzu muhabbet aşk olunca yapmak istediğimden değil, yapamadığımı anlatmakla söze başlayacağım.

İnsanlar birbirilerine ne kadar kolay “seni seviyorum” diyor,  birbirlerini ne kadar çabuk “canım” yapıyorlar, “bir tanem” ya da “hayatım” öyle yürekten söylenmeyince ne kadar yavan duruyor. Kelimeler söylene söylene gücünü yitirir olmuş, anlamını kaybetmiş ve gündelik olmuş. Hele ki “seni seviyorum” cümlesinin büyüsü bir tütsü kokusu gibi etrafı sarmaya başladığında ne kadar çabuk dağılır olmuş. Varsın ben sevdiklerime sevgimi kelimelerle belli edemeyim, varsın o iki kelimelik cümlenin gerçek etkisini hiçbir zaman bilemeyim ve varsın tutkumu sözlerimle söyleyemeyeyim…

Olsun! Sevgi yürekte durduğunda hayat bulur ve hayat bulduğunda anlam kazanır…



4 yorum:

BaykuşAdam dedi ki...

bazen susmaktır aşk, öyle gözlerinin içine bakıp susmak. işte o zaman herşeyi anlatırsın, herşeyi söylersin aslında..

Antipatik Yazar dedi ki...

Baykuş Adam: Haklısın!

Baykuş Adam dedi ki...

bu taraflarda yeniyim blogunada karşılaştım yazdığım yazıların bir kaçını okudum beğendim takip ediyorum yazdıklarını eline yürügine saglık kola gelsın

bicümle dedi ki...

yüreginize saglık..
çok güzel anlatmışsınız..
öyle kolay söylenmemeli seni seviyorumlar aşkımlar canımlar..yürekten söylersen anlam kaznırlarr..